Strona główna » RAPORT. Polacy poza PLK: Lepszy Pluta, skuteczny Ponitka, szokująca rola Sokołowskiego. Jordan Loyd został ojcem!

RAPORT. Polacy poza PLK: Lepszy Pluta, skuteczny Ponitka, szokująca rola Sokołowskiego. Jordan Loyd został ojcem!

0 komentarzy
Andrzej Pluta odzyskuje skuteczność i zaczyna odgrywać coraz większą rolę w barwach swojej nowej drużyny z Girony. Mateusz Ponitka zagrał w klubie mecz, do jakich przyzwyczaił nas w ostatnich latach tylko w kadrze. Jesteśmy bardzo zdziwieni małą rolą Michała Sokołowskiego. Jordan Loyd ma wielkie powody do radości!

W comiesięcznym cyklu „Polacy poza PLK” Damian Puchalski przygląda się wszystkim zawodnikom i trenerom z polskimi paszportami, którzy kontynuują kariery w zagranicznych ligach. Kolejna jego odsłona obejmuje ostatnie pięć tygodni – od drugiej połowy września do dziś.

Niestety, póki co z listy znikł nam Jeremy Sochan (F, 203/23), którego tuż przed starem sezonu 2026/27 NBA pożegnano w Portland Trail Blazers. Czy Sochan wraz z agentem myślą nadal o grze w najlepszej lidze świata? Czy w grę wchodzi G League? A może Europa lub jakiś egzotyczny kierunek? Na razie musimy uzbroić się w cierpliwość.

Podobnie jak Igora Milicicia jr (PF, 208/24) – gracza Westchester Knicks z G League. Rozgrywki na zapleczu NBA ruszają dopiero za dwa tygodnie, a o występach Milicicia, naszej młodzieży w NCAA i (oby!) Jeremiego Sochana będziemy w tym sezonie raportować w osobnym cyklu, poświęconym polskim graczom występującym za oceanem. Pierwsza odsłona w listopadzie.

NA TRENERSKIEJ ŁAWCE

Przemysław Frasunkiewicz – Rostock (Niemcy / EuroCup)

Jak przystało na ekipę ze średniej półki sportowo-finansowej Bundesligi, zespół polskiego trenera gra w kratkę. W napiętym terminarzu Rostocku znajdziemy trzy porażki z rzędu pod koniec września (Ludwigsburg, Brunszwik, pucharowy mecz z Hapoelem), ale także trzy z rzędu zwycięstwa (Hamburg, pucharowe z Rigas Zelli, Wurzburg).

Zespół Frasunkiewicza nie odstaje jeszcze od czołówki Bundesligi z trzema zwycięstwami w pięciu meczach, ale EuroCup może okazać się dla tego zespołu wyzwaniem – póki co udało się wygrać raz (1-3). Kilka dni temu Seawolves zaliczyli dotkliwą porażkę z Arisem (79:110), a już w kolejnych tygodniach czekają Niemców wyjazdy do Tortony i Burgos.

Polskiego trenera cieszyć powinno zdrowie podopiecznych – poza pojedynczymi absencjami Benta Leuchtena czy Eliasa Bagette graczy z Rostocku oszczędzają na razie kontuzje, a były one zmorą w dwóch poprzednich sezonach Frasunkiewicza w Rostocku.

POLACY W TOPOWYCH LIGACH

Aleksander Balcerowski (C, 218/26) – Barcelona (Hiszpania / Euroliga)

Podkoszowy zaliczył bardzo udany początek sezonu. Grał świetne mecze w ACB 21 pkt. przeciwko Corunii (9/9 z gry bez pomyłki!) i 12 przeciwko Murcii, jak również w Eurolidze, w której osiągał dwucyfrowe zdobycze (10, 10 i 11) w trzech pierwszych kolejkach. W drugiej części października nie wyglądało to już tak okazale – w czwartkowym meczu w Mediolanie Balcerowski nie oddał nawet rzutu.

Trzeba jednak pamiętać, że dopiero na początku października treningi wznowił Josh Nebo. Amerykański center ze słoweńskim paszportem z pewnością ma status tego pierwszego w drużynie Barcy. Z urazem kolana walczy również podkoszowy Francuz Yoan Makondou. Rywalizacja o minuty pod koszem w katalońskiej ekipie w dalszej części sezonu zaostrzy się jeszcze bardziej.

Aha, Barcelona nie rozpieszcza swoich fanów – bilanse 2-2 w lidze i 4-3 w Eurolidze są na pewno poniżej oczekiwań

Łukasz Kolenda (G, 195/27) – Manresa (Hiszpania / EuroCup)

Polak zagrał swoje pierwsze mecze po przenosinach z Niemiec do Hiszpanii – trzy ligowe i cztery pucharowe w wymagających rozgrywkach EuroCup. Najlepsze występy to ligowy debiut i 16 pkt. rzuconych Bilbao Luke’a Petraska oraz 11 punktów w starciu z Bahcesehirem Mateusza Ponitki w meczu pucharowym. Łukasz opuścił z powodu choroby ostatni mecz ligowy z Unicają, ale wrócił do składu (14 minut gry) w pucharowym starciu przeciwko Romie. Jego rola w obwodowej rotacji trenera Diego Ocampo jest spora.

W meczach ACB reprezentant Polski ma najwyższą średnią minut z całego obwodowego kwartetu, który tworzą w Manresie także Ferran Bassas, Rafa Villar (kontuzja nadgarstka) i Hugo Benitez. Mniej gra w EuroCup, w którym szwankuje jego skuteczność (zaledwie 2/13 za trzy w czterech występach).

Słabo wygląda również postawa Manresy – to jedyny zespół bez zwycięstwa w ACB (0-4). Lepiej jest w EuroCup, gdzie dzięki zwycięstwom z Ulm i zespołem z Rzymu Manresa ma bilans 2-2.

Andrzej Pluta (G, 190/26) – Girona (Hiszpania / FIBA Europe Cup)

Podwójnego mistrza Polski i reprezentanta kraju oglądaliśmy ostatnio w bezpośrednim pojedynku przeciwko zespołowi naszej ligi, kiedy jego Girona bez najmniejszych problemów ogrywała Zastal w ramach najniższego z europejskich pucharów. Pluta wyszedł w tym meczu w pierwszej piątce i zakończył go z dorobkiem 7 pkt. i 6 as.

Początek sezonu był dla Polaka bez dwóch zdań trudny. Snajper odblokował się w ostatnim meczu ligowym z Coruną (11 pkt., 3/6 za trzy), ale w pierwszych czterech meczach na obczyźnie – trzech ligowych i pucharowym – zaliczył fatalne 1/19 zza łuku. Nie wygląda na to, żeby Pluta miał nie dostawać szans na poprawę – szczególnie, że z problemami ze stawem skokowym zmaga się Stan Whittaker (nie zagrał przeciwko Zastalowi), a na dłużej wyłączony jest Isaac Vazquez, który nie rozpoczął nawet sezonu.

Girona z bilansem 2-2 jest w środku ligowej tabeli ACB, natomiast w FIBA Europe Cup nie będzie mieć problemów z awansem – 3-0 i pokonany najgroźniejszy rywal z belgijskiej Oostendy, świadczą o tym że pierwsza runda grupowa nie będzie dla Girony wyzwaniem.

Mateusz Ponitka (G/F, 198/33) – Bahcesehir (Turcja / EuroCup)

Kapitan naszej kadry nie przyzwyczaił nas do opisywania jego popisów strzeleckich, ale tym razem musimy zrobić wyjątek – w przegranym meczu pucharowym z KK Bosna Mateusz rzucił 20 punktów i trafił 7 z dziesięciu rzutów z gry. Kiedy poza reprezentacją zdarzył mu się taki mecz ostatnio? Prawdopodobnie musielibyśmy się cofnąć do czasów występów w Zenicie. W rozgrywkach pucharowych Ponitka nie osiągnął granicy 20 punktów od… 2018 i występów hiszpańskiej Teneryfy w BCL.

W pozostałych meczach Bahcesehiu w tym sezonie Mateusz nie był już tak skuteczny (12 pkt. i 4/4 z gry przeciwko Manresie to drugi najlepszy występ), ale zaznaczał swoją obecność na boisku. W lidze tureckiej notuje średnie na poziomie około pięciu punktów i trzech zbiórek oraz trzech asyst. Drużyna ze Stambułu jest zresztą liderem (4-0) BSL, zdążyła już ograć euroligowe Fenerbahce. Pierwszą porażkę w sezonie poniosła za to w pucharach (3-1), niespodziewanie w meczu z Bośniakami, w którym Polak był najlepszym graczem na boisku.

Michał Sokołowski (F, 196/34) – Cayirova (Turcja)

W poprzednim artykule tego cyklu pisaliśmy o spodziewanej dużej roli Sokoła w drużynie beniaminka tureckiej BSL. Jakże się myliliśmy…

W pięciu meczach tego sezonu Sokół zagrał łącznie 83 minuty i… oddał 11 rzutów (1/3 za dwa i 4/8 za trzy). Pamiętając jego występy z poprzedniego sezonu w Karsiyace, te statystyki wyglądają wręcz szokująco.

Gra zespołu trenera Andera Arslana opiera się póki co na popisach strzeleckich czterech amerykańskich graczy, którzy w sumie oddają aż trzy czwarte rzutów drużyny. Są to obwodowi Jordon Crawford i Rasheed Sulaimon oraz podkoszowi Fabian White i Jeremy Simmons.

Ta taktyka na razie nie sprawdza się. Cayirova zamyka tabelę ligi tureckiej z bilansem 1-4, choć kalendarz był dla ekipy Polaka bardzo wymagający. W meczach z Galatasaray, Bahcesehirem, czy Fenerbahce faworyt był tylko jeden. Piątkowe zwycięstwo z Bursasporem – pierwsze w sezonie, w dodatku wysokie (83:64) – na pewno tchnie w ten zespół nieco optymizmu. Ale czy zmieni zaskakująco marginalną rolę „Sokoła”?

Dominik Olejniczak (C, 213/30) – Tortona (Włochy / EuroCup)

Tortona sezon zaczęła lepiej w pucharach – 2 zwycięstwa w czterech meczach, niż w lidze, gdzie udało się wygrać tylko raz. Po otwierającym sezon zwycięstwie z Veroną, w kolejnych trzech kolejkach Serie A koszykarze trenera Mario Fiorettiego schodzili pokonani.

Dominik gra w zespole drugi sezon i nadal jest ważną postacią strefy podkoszowej, jako jedyny klasyczny center. Na tej pozycji mogą zastępować go Justin Gorham czy Amar Alibegović, ale to zawodnicy raczej z pozycji 4, którzy na „piątce” grają w niższych ustawieniach. Średnie Olejniczaka w tym sezonie to 9 punktów i 5 zbiórek w 24 minuty na parkiecie w meczach ligowych i 6 punktów oraz 8 zbiórek w podobnym wymiarze czasu w meczach pucharowych.

Teo Milicić (PG, 192/18) – Ulm (Niemcy / EuroCup)

Na początku sezonu Teo zmaga się z urazem i nie zagrał jeszcze w rozgrywkach 2026/27. Lokalne media mówiły we wrześniu o kilku tygodniach przerwy, a klub sprowadził jako zastępstwo doświadczonego Marvina Heckela, który miał uzupełnić lukę na obwodzie Ratiopharmu.

GRACZE NATURALIZOWANI

Jordan Loyd (G, 193/33) – Efes (Turcja / Euroliga)

W pierwszym miesiącu nowego sezonu nie oglądaliśmy nad wyraz spektakularnych występów Loyda, ale jego forma była równa i skutkuje średnimi na poziomie ok. 8-9 punktów na mecz na obu frontach. Najlepszy występ to zdobycze 17 pkt., 7 zb. i 3 as. w meczu przeciwko Crvenej Zvezdzie. Jeszcze w czwartek Jordan zdobył 4 pkt. i miał 8 zb. w euroligowych derbach z Besiktasem, ale w najbliższym czasie koszykówka może zejść na nieco dalszy plan w życiu Amerykanina, ponieważ w piątek został ojcem.

Co do drużyny naturalizowanego w Polsce gracza, w Efesie istotnym czynnikiem są kontuzje obwodowych – po operacji nie wrócił jeszcze Isaia Cordinier, a fatalnej kontuzji ścięgna Achillesa doznał Mike James. Efes w siedmiu kolejkach Euroligi wygrał 3 razy, natomiast w lokalnych rozgrywkach ma bilans 3-1, po niespodziewanej porażce z Eroksporem w poprzedni weekend.

Jerrick Harding (PG, 185/28) – Turk Telekom (Turcja / EuroCup)

Drugi z naszych etatowych naturalizowanych strzelców po zamianie Wilna na Ankarę notuje znakomity sezon. Harding już czterokrotnie przekraczał granicę 20 punktów, w tym w trzech meczach ligi tureckiej z rzędu, aplikując 24 punkty Bursasporowi, 21 Besiktasowi i 22 drużynie Bordo Balikesir. Podobnie mogło być w meczach EuroCup, ale w tych reprezentant Polski musi poprawić celownik – 16 punktów na mecz ze skutecznością 19 proc. za trzy to niecodzienne statystyki strzelca.

Jeśli mówimy o średnich, to Harding w lidze notuje 19.8 punktu na mecz i mieści się w pierwszej dziesiątce strzelców tureckiej BSL. Turk Telekom jest w czołówce tabeli z bilansem 3-1, natomiast w EuroCup po dość sensacyjnej porażce z Litwinami z Siauliai spadł na ostatnie miejsce w grupie (1-3).

Luke Petrasek (PF, 206/31) – Bilbao (Hiszpania / Liga Mistrzów)

Petrasek w swoim drugim sezonie po opuszczeniu Włocławka poprawia się istotnie, jeśli chodzi o osiągnięcia statystyczne. Spędzając na parkiecie 3 minuty więcej, podciągnął średnią punktową z 7.3 do 9.5, a średnią zbiórek z 3.1 do 4.8. Drużyna z Kraju Basków ma bilans 2-2, ten sam co Barca Olka Balcerowskiego i Girona Andrzeja Pluty, a w Lidze Mistrzów pokonała bośniacką Igokeę i czeską Slavię, w której pracuje były trener Luke’a z czasów gry we Włocławku – Grzegorz Kożan.

Najlepsze występy Amerykanina z polskim paszportem to 12 punktów przeciwko Realowi i Slavii oraz 11 punktów i 9 zbiórek w meczu przeciwko ekipie z A Corunii.

AJ Slaughter (G, 191/39) – Astros de Jalisco (Meksyk) / Menorca (2. liga Hiszpanii)

Przedłuża się pobyt weterana w Meksyku. Zapisy jego kontraktu podpisanego z drugoligową hiszpańską Menorką mówią, że do nowej drużyny dołączy dopiero po zakończeniu sezonu za oceanem. Problem w tym (przynajmniej dla włodarzy hiszpańskiego klubu), że gracze Astros de Jalisco awansowali do playoffów i świetnie radzą sobie w ćwierćfinale meksykańskiej LNBP. Jeśli zespół, w którym występują również Avery Anderson, Barret Benson i Michale Kyser, awansuje do finału, przylot byłego reprezentanta Polski do Europy może przeciągnąć się aż do drugiej połowy listopada.

W tym samym czasie ekipa Basquet Menorca zanotowała cztery porażki z rzędu i zamyka tabelę Primera FEB. Slaughter w meczach playoff rzuca śr. około 10 punktów na mecz, a najlepszym było poniedziałkowe starcie w ćwierćfinale przeciwko Mineros z 13 pkt. i 3/6 zza łuku.

MNIEJSZE LIGI

Aleksander Dziewa (F/C, 207/29) – Benfica (Portugalia / FIBA Europe Cup)

Dobre występy Olka są właściwie stałym punktem tych podsumowań. Początek sezonu w jego wykonaniu to średnie 12 pkt. w meczach ligowych i ponad 13 w pucharach oraz po ponad 4 zbiórki na mecz na obu frontach. Najlepszy występ tego sezonu Dziewy to 18 pkt. i 9 zb. (8/12 z gry) w pucharowym meczu z Duńczykami z Bakken. W sezonie ligowym Benfica już w dwóch pierwszych meczach została sprawdzona przez wielkich rywali i pozostałe drużyny z „wielkiej trójki” – Sporting i Porto. Ten drugi mecz zakończył się porażką mistrza Portugalii, który po trzech rundach gier ma bilans 2-1. Niepokonane są Porto i Olivarense z 3-0.

W pucharach drużyna Polaka odniosła 3 zwycięstwa, w tym bardzo wartościowe z tureckim Denizli (9 pkt. i 4 as. Dziewy), co stawia drużynę trenera Ainarsa Bagatskisa w świetnym położeniu w kontekście dalszej walki o wyjście z grupy.

Jakub Urbaniak (F/C, 206/23) – Gran Canaria (2. liga Hiszpanii)

To drugie po Michale Sokołowskim nasze rozczarowanie rolą w nowej drużynie – szczególnie, że w poprzednim raporcie wieszczyliśmy szturm Jakuba na hiszpańską Primera FEB. Zawodnik dołączający późno do zespołu jest, póki co, zaledwie epizodycznym rezerwowym.

Dopiero w czwartym występie Urbaniak zagrał więcej i odważniej zaznaczył swoją obecność na parkiecie – 7 pkt. w 16 min. na boisku. Faktem jest, że po nieudanej próbie dostania się do NCAA, Polak trafił do już ułożonego zespołu, w którym podkoszowe role były rozdane. Co więcej, podstawowi gracze Gran Canarii na pozycjach 4 i 5 to bardzo doświadczeni podkoszowi: Francisco Guerra to były gracz Teneryfy, reprezentant Hiszpanii i etatowy uczestnik BCL, Luke Fischer spędził ostatni sezon w ACB w Burgos, a Pierre Pelos występuje na Kanarach czwarty sezon, ma więc za sobą grę w EuroCup, zresztą nie tylko w tym klubie.

Status Urbaniaka w tym zespole wcale nie musi być tak jednoznaczny.

Zoran Milicić (G, 194/20) – Ulm (Niemcy / EuroCup) / Orange Academy (2. liga Niemiec)

Przed sezonem anonsowany w pierwszym zespole Ratiopharmu – choć oczywiście w bardzo szerokim gronie, niemal dwudziestu zawodników – póki co w Bundeslidze nie zagrał. Reprezentant Polski z powołaniem do szerokiej kadry na najbliższe listopadowe okienko występuje więc w rezerwach Ulm, gdzie notuje śr. 8 pkt., 3 zb. i 3 as. w niecałe 20 minut na parkiecie. To wskaźniki niższe niż w zeszłym sezonie, ale pamiętamy o awansie drugiej drużyny do ProA, czyli na drugi poziom rozgrywek. Poziom trudności wzrósł.

Nowością dla Milicicia jest choćby konkurencja do minut w postaci Amerykanina – CJ Anthony’ego, tegorocznego absolwenta uniwersytetu Iona. Z kronikarskiego obowiązku – Pomarańczowa Akademia notuje bilans 3-2 na początku sezonu.

Piotr Stelmach (F/C, 205/42) – Valletta Dream (Malta)

Liga maltańska rusza w listopadzie – weteran nie rozegrał jeszcze meczów.


Sekcja poświęcona Polakom grającym na niższych szczeblach topowych lig lub w dość niszowych koszykarsko krajach w tym roku jest wyjątkowo krótka.
Na drugim poziomie w Holandii – poniżej wspólnej belgijsko-holenderskiej inicjatywy BNXT – gra Adam Lisewski (F/C, 201/23), ale holenderski związek i klubowe media publikują jedynie wyniki spotkań, bez meczowych składów, zdobywców punktów, nie mówiąc o pełnych protokołach.

Dodatkowo, wciąż bez klubów pozostają gracze z polskimi paszportami, którzy wypełniali tę sekcję w poprzednich latach: posiadający podwójne obywatelstwo były gracz klubów pierwszoligowych Mikael Laihonen (PF, 202/32), legenda kosowskich parkietów Dardan Berisha (G, 191/38), grający ostatnio na trzecim poziomie we Włoszech weteran Kuba Wojciechowski (C, 214/36) oraz gracz, który przypomniał o sobie w drugiej części poprzedniego sezonu – Yehonatan Yam (PG, 182/27).

Na następne podsumowanie występów polskich graczy zapraszamy za miesiąc – w okolicy reprezentacyjnego okienka pod koniec listopada. Wcześniej, rozpoczynając osobny cykl podsumowań, sprawdzimy co słychać u naszych młodych graczy za oceanem.